Grass Communities Differ Floristically Under Different Dominant Trees in Savannas in Thailand and Cambodia.

Southeast Asian savannas are some of the least studied ecosystems, with understanding of their function and resilience lim-ited by a lack of understanding of grass species richness and composition. Since savannas are characterized by their grassyground layer, we conducted field surveys in Thailand and Cambodia to assess grass community composition under differentdominant tree genera. We conducted field surveys in four savanna ecosystems characterized by (i) Dipterocarpus, (ii) Pinus,(iii) Pterocarpus, and (iv) Shorea tree genera. In each, we recorded grass species composition and richness. We assessed differ-ences in composition using PERMANOVA, patterns of grass species discovery using species accumulation curves, and commonspecies with relative frequency distributions. In total, we recorded 160 unique grass species. These savannas support distinctgrassy assemblages, with diverse patterns of species accumulation, richness, and overlap. Common grasses were frequentlyshared between ecosystems. Grass assemblages were functionally similar, comprising mostly C4 perennial species. Across theecosystems, grass communities were mostly composed of tribe Andropogoneae, although we recorded common fire-adapted C3grasses including Vietnamosasa ciliata (A. Camus) T.Q. Nguyen and Vietnamosasa pusilla (A. Chev. & A. Camus) T.Q. Nguyen.The savanna ecosystems of Thailand and Cambodia are characterized by Dipterocarpus, Pinus, Pterocarpus, and Shorea treespecies, which support distinct grass assemblages. Diversity varies across savanna landscapes, with the highest grass speciesdiversity found in the Dipterocarpus and Shorea savannas. Increased sampling is necessary to fully characterize the grass floraof Southeast Asian savannas and their responses to environment. สะวันนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นหนึ่งในระบบนิเวศที่มีการศึกษาน้อยที่สุดในแง่ของหน้าที่และความยืดหยุ่นเชิงนิเวศวิทยา (resilience) ซึ่งถูกจำกัดโดยการขาดความเข้าใจในเรื่องของความหลากหลายและองค์ประกอบของพืชวงศ์หญ้า เนื่องจากสะวันนาถูกกำหนดคุณลักษณะโดยพืชพื้นล่างจำพวกพืชวงศ์หญ้าการสำรวจภาคสนามในประเทศไทยและกัมพูชาถูกใช้เพื่อประเมินองค์ประกอบของสังคมของพืชวงศ์หญ้าภายใต้สภาพของระบบนิเวศแบบสะวันนาที่มีสกุลของไม้ยืนต้นที่เป็นสกุลเด่นแตกต่างกัน วิธีการศึกษา:การสำรวจภาคสนามในระบบนิเวศแบบสะวันนาแบ่งออกเป็นสี่ประเภทตามไม้ยืนต้นที่เป็นไม้เด่น คือ พืชสกุลยางนา ( C.F.Gaertn.) พืชสกุลสนเขา ( L.) พืชสกุลประดู่ ( Jacq.) และพืชสกุลสาละ ( Roxb. ex C.F.Gaertn.) องค์ประกอบและความหลากหลายของพืชวงศ์หญ้าถูกบันทึกในระบบนิเวศแบบสะวันนาแต่ละประเภท ความแตกต่างขององค์ประกอบของพืชวงศ์หญ้าถูกประเมินโดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนหลายตัวแปรแบบเรียงสับเปลี่ยน (PERMANOVA) และรูปแบบของการพบชนิดของพืชวงศ์หญ้า (species discovery) ในภาคสนามถูกแสดงโดยเส้นโค้งการสะสมชนิด (species accumulation curves) และการกระจายของความถี่สัมพัทธ์ของชนิดที่พบบ่อย (common species with relative frequency distributions) ผลการศึกษา:มีพืชวงศ์หญ้าทั้งหมด 160 ชนิดจากการสำรวจภาคสนาม ระบบนิเวศแบบสะวันนาแต่ละประเภทมีสังคมของพืชวงศ์หญ้าแตกต่างกันซึ่งแสดงให้เห็นจากเส้นโค้งการสะสมชนิด ความมากชนิด (species richness) และการซ้อนทับของชนิด (species overlap) ในรูปแบบที่หลากหลาย พืชวงศ์หญ้าที่พบบ่อยมักปรากฏร่วมกันในระบบนิเวศแบบสะวันนาแบบต่างๆ สังคมของพืชวงศ์หญ้าในสะวันนามีหน้าที่เชิงนิเวศวิทยาเหมือนกันซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยพืชวงศ์หญ้าหลายปีที่เป็นพืช C4 สังคมพืชวงศ์หญ้าส่วนใหญ่ระหว่างระบบนิเวศแบบสะวันนามักประกอบด้วยหญ้าในเผ่า Andropogoneae แม้ว่าจะพบไผ่โจด ( (A.Camus) T.Q. Nguyen) และไผ่เพ็ก ( (A.Chev. & A.Camus) T.Q. Nguyen) ซึ่งเป็นพืชวงศ์หญ้า C3 ที่พบได้ทั่วไปและมีการปรับตัวให้เข้ากับไฟได้เช่นกัน ข้อสรุป:ระบบนิเวศแบบสะวันนาในประเทศไทยและกัมพูชาถูกกำหนดคุณลักษณะโดยพืชสกุลยางนา พืชสกุลสนเขา พืชสกุลประดู่ และพืชสกุลสาละ ซึ่งรองรับสังคมของพืชวงศ์หญ้าที่แตกต่างกัน ความหลากหลายของพืชวงศ์หญ้าสูงสุดในระบบนิเวศแบบสะวันนาที่มีไม้ยืนต้นสกุลประดู่และสกุลสาละเป็นไม้เด่น จากการศึกษาในครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่า การสุ่มตัวอย่างที่มากขึ้นมีความจำเป็นในการกำหนดคุณลักษณะของพืชวงศ์หญ้าและการตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อมของสะวันนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ให้สมบูรณ์.